บทที่ 25 รักไม่เท่ากัน 1-2

หลุบตามองรายชื่อคนโทรเข้า พบว่าเป็นพ่อจึงกดรับสาย “ค่ะพ่อ”

เดชารักษ์เงียบไปสักพักราวกับไม่รู้จะพูดอะไร สุดท้ายเหมือนมีคนบีบคั้นอยู่ด้านหลังจึงพึมพำขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ “เย็นนี้กลับบ้านไหม พวกเราคิดถึงลูกนะ”

คิดถึงลูกนะ

คำนี้จากพ่อทำให้หัวใจเธอเหมือนจะลอยได้ มุมปากขยับยิ้มก่อนจะเอ่ย “งั้นเหรอคะ แ...